Angels Landing: een populaire wandeling langs diepe afgronden

Een wandeling langs diepe afgronden (waar 8 mensen naar beneden zijn gevallen), maar beloond worden met het beste uitzicht in Zion National Park. Durf jij het?

angels landing wandeling

Een van de engste wandelingen die ik ooit maakte was de populaire day hike in Zion National Park: Angels Landing. Het uitzicht op de miljoenen jaren oude rotslagen van de Zion Canyon zijn ontzettend vet om te zien. Je reist als het ware terug in de tijd, toen dinosauriërs nog voet zetten op onze planeet. Sinds 2004 zijn acht mensen langs de route van de kliffen gevallen. De wandeling naar de top is dus dramatisch: het is een eenrichtingsweg waar je je aan kettingen moet vasthouden (en het is the only way back) en tegelijkertijd is het uitzicht ook dramatisch.

Angels Landing wandeling

De trail van Angels Landing begint bij een brug tegenover het Grotto Picnic Area, in Zion Canyon.

Het eerste deel van de wandeling is prima te doen, maar vereist wel wat fitheid, met name als je de wandeling op een hete middag doet. Ik raad je dan ook aan om de wandeling in de ochtend of aan het einde van de dag te doen om de warmste (en drukste) tijd van de dag te vermijden.

Het eerste deel van de wandeling is breed en goed onderhouden. Je loopt langs de rivier en vervolgens langs de bodem van de kloof. Dan begint het moeilijker te worden. Via switch backs beklim je de kloofwand tot aan de Canyon. In de kloof kun je hier en daar nog wat schaduw pakken en water drinken. Het uitzicht vanuit de kloof is ook erg mooi.

Na de switchbacks kom je bij een reeks haardspeldbochten en daar begon ik al te merken dat ik niet de fitste was. In totaal zijn er 21 haarspeldbochten, die ook wel  Walter’s Wiggles genoemd worden. Het is hier krap en je stijgt behoorlijk snel in korte tijd. Gelukkig duurde het niet al te lang, maar kwam ik nog behoorlijk vermoeid bovenaan de top van de bergkam, ook wel Scout Lookout.

Angels Landing wandelen

Vanaf Scout Lookout zie je de heuvelrug, zoals hierboven op de foto te zien is en zie je waarom de wandeling behoorlijk creepy is. De laatste halve mijl ga je over een soort van kam omhoog en hoewel dit niet perse vermoeiend is, is het behoorlijk eng. Een voor een pakken lopen we in een groepje van zes man langs de kettingen omhoog.

Als we tegenliggers komen, moet je zorgen dat je in de krappe ‘kam’ ruimte maakt. Het rotsachtige pad is op sommige plekken maar drie meter breed, met aan beide kanten afgronden van een paar honderd meter diep. Het is niet het moment waarop je de ketting wilt loslaten, maar je weet op terug weg dat je ook graag zou willen dat iemand anders voor jou de ruimte maakt. Dus ik doe het met zweethandjes. Het idee dat hier 8 mensen naar beneden zijn gevallen maakt het er ook niet veel beter op.

Eenmaal boven geklommen wacht je een van de mooiste uitzichten op het puntje van een smalle rotsformatie. Beneden zie je de bus waarmee je het park in bent gekomen als miniatuurtje rijden.

Meer Amerika?