Op mijn werk ben ik young graduate. Maar ik ben niet ‘jong’. Niet zo jong als de rest van de young graduates. Regelmatig wordt er om mijn ID gevraagd als ik een fles Martini koop. En regelmatig krijg ik scheve hoofdjes te zien als ik vertel dat ik 30+ ben. Ik moet er tegenwoordig – zonder kraaienpootjes- wel om lachen.

Maandag werd ik 31 oh my gosh. Een collega verstond 21 en nam het meteen aan als waarheid. Totdat ik zei dat ik mezelf relatief oud vond. Ik vind het wel makkelijk: de voordelen van een twintiger, maar de package van een dertiger. Het is fijn om je lekker jong te gedragen, maar ook fijn om mijn ervaringen te delen aan mijn twintiger vriendinnen. De struggle van je scriptie, het zoeken van je eerste baan, single zijn, het dertigers dilemma enzovoorts.

Sommige mensen verwachten bij 31 een koophuis, kindje, hoge hakken (dat dacht ik altijd wel) en een ring aan de vinger. Toen ik 16 was dacht ik dat ik op mijn 28e kinderen zou hebben en op mijn 30e zou gaan trouwen. Reality? Ik ben 31, heb een huurhuis, geen kinderen, draag sneakers en geen ring aan mijn vinger. Ben ik teleurgesteld? Nee. Ik ben heel happy. Als ik iets wil, creëer ik het. Ik werk ergens graag hard voor en ik ben niet bang om buiten mijn comfortzone te gaan. En dat gaat momenteel niet samen met trouwen, kinderen en hoge hakken ;-) Maar ik geloof inmiddels wel dat het te combineren is met dromen najagen.

Dus vierde ik zondag mijn 31e (pinterest) feestje met liefde. In mijn huurhuis, zonder kinderen, compleet met high tea, witte ballonnen aan het plafond en mijn vrienden en familie als sfeermaker. En ik deed zelfs een poging om oreo lollies te maken. Wel met de nodige Evelyn foutjes (chocola smelten in een bakpannetje? Not a good idea). But it was a great day!