Hi!! Natuurlijk begin ik deze blogpost met mezelf voor te stellen: ik ben Marlieke Terlouw en ik ben net terug van een half jaar Sydney Australië, waar ik heb gewoond. Waarom Australië? Goede vraag, niet eens een grote “kleine meisjes droom”, it just happened. Het grote mensen leven in Nederland werd wel heel erg serieus en de travelbug was flink aan het kriebelen vanbinnen, dus na de knoop doorgehakt te hebben, heb ik ontslag genomen na tien jaar als BSO-juf en 2 jaar als buitensport instructeur. Alleen werkloos zijn was nog niet genoeg, dus besloot ik ook om als woningloze verder door het leven te gaan. Terug naar papa en mama!! Wat trouwens best relaxt is; gewassen kleding en een prakkie eten als je thuiskomt. Maar die travelbug….

 

Tijd om die wilde plannen waar te maken. Wat te doen? Waarheen? Voor hoelang? waarom? Durf en doe ik dit echt? Het is stiekem toch wel spannend! Maar het werd tijd om die grote droom waar te maken. Ik maakte een soort van reisplan en ben gegaan!

 

Na Canada vloog ik door naar Hawaii, ook zo’n meisjesdroom en die droom was zo fijn. Na een maandje Maui en een weekje Honolulu maakte ik een paar korte stops in Curacao, Nederland, Spanje en weer in Nederland en toen weer 6 maanden Australië. Tijdens het maken van al die plannen heb ik gezocht naar de combi werken en reizen. Zo ben ik dus in Australië terecht gekomen als au pair in Sydney, Coogee. Een heerlijke wijk in Sydney aan de kust, dicht bij het bekende Bondi Beach, waar toeristen voor de bekende graffiti muur poseren en een dagje gaan surfen.

Een nieuwe boardsportsliefde: surfen

Naast dat ik al een aantal jaren mijn hart verloren heb aan mijn snowboard en longboardje (mijn medicijn) heb ik er, vrees ik, sinds Hawaii een nieuwe boardsportspassie bij. En Hawaii, dat paradijsje, het is echt zo tof als op de foto’s.

Met uiteraard te weinig voorbereiding ben ik op een ranch in Maui beland, wat allemaal heel goed uitpakte. Ik kon een paar dagen per week op een ranch werken; geiten, ganzen en het zwijntje voeren, het land onderhouden, fruit telen en pakalolo water geven. De andere dagen ging ik hitchhikend het eiland over (dit gaat zo soepel daar echt een aanrader. Voor je het weet doe je de Road to Hana (in een dikke mustang) of naar het buitenhuisje van de ranchhouder. Dat buitenhuisje, daar begon het, de nieuwe board liefhebberij.

De tuin van de ranchhouder is afgezet met allemaal oude planken, met 1 bruikbaar plankje. Dus ik als net niet echte surfchick, board onder mijn arm op weg naar “the cove” in Kihei. Toen nog niet wetende dat dit mijn lokale hangplek zou gaan worden voor de komende maand. Natuurlijk ging ik nog verschrikkelijk awkward met die grote plank onder mijn arm het water in. Gelukkig (echt, thank god!) zijn de mensen in Maui echt zo chill zoals gedacht en gehoopt en was er al snel een surfdude (laten we het gewoon surfdudes noemen ook al waren dit mannen met de pensioensgerechtigde leeftijd) die mijn ongemakkelijke surfchickpose door had.

Surflessen in Kihei, zuid Hawaii

Deze man stuurde mij door naar John en Tommy. En dit was de beste tip aller tijden. Iedereen die de planning heeft om naar Hawaii te gaan; DOEN!! Echt echt echt, doe het!! Deze twee mannen hebben mij zo hard geholpen. Elke ochtend een surfsessie in het water met de zonsopkomst boven de vulkaan. Die mannen stuurden ouderwets een smsje om 05:00 uur om te vertellen of moeder natuur goed gezind was. Elke “wave of theday” wisten ze tips and tricks te geven om die “liefhebberij” te laten groeien en de eerste stappen te laten maken tot wie weet ooit die echte surf-wahine. Wat een band kan zo’n plank geven, die ene ochtend van awkwardness heeft mij voor altijd een tweede thuis gegeven daar in Kihei, Maui.

Dus voor alle beginnende surfdudes en boardchicks: the Cove in Kihei! Vraag daar gerust naar the major of Kihei of vraag als je eenmaal ’s ochtends voordat de surfscholen komen, in het water ligt naar de J & T surfschool. En voor de wat meer (heeel erg) ervaren  surfers: Bonzai Pipeline in de North Shore op O’ahu! Wat een tof sfeertje hangt daar! Maar zo stoer vond ik mezelf echt nog niet. Voor nu houd ik het nog even bij de kabbelende beginnersgolfjes in Maroubra en straks de koude zee in Scheveningen.