Een cultuurschok is volgens Martin Meulenborg “[…]desoriëntatie, lichte geïrriteerdheid en onbegrip over het gedrag van mensen, weerstand tegen andersoortig eten en de plaatselijke etiquette.[…]”.

Toen ik dat las drong pas door dat mijn irritaties in China misschien wel onderdeel zijn van een cultuurschok?

Cultuurschok, ik niet

Het klinkt misschien gek, maar ik was in de veronderstelling dat ik mij vrij goed kan aanpassen. Ik heb respect voor andere mensen en voor andere culturen. Een cultuurschok, ik? Na heel wat verre – en andere dan Westerse – bestemmingen dacht ik dat ik wel wat kan hebben. Maar blijkbaar heb ik een soort van cultuurschok.

Ik had geen flauw idee dat de geïrriteerdheid en het onbegrip dat ik in China ervaar misschien onderdeel is van een cultuurschok. Nou hoeven we het beestje natuurlijk niet altijd een naam te geven en zo voel ik me ook niet gedesoriënteerd en eet ik wel Chinees eten.

Waar irriteer ik mij dan aan in China?

  • Het alombekende voordringen (vooral als ik dan weer voordring op de voodringer, ik word moe van mezelf haha).
  • Het keiharde rochelende geluid vooraf het spugen (ze doen het netjes in de prullenbak, arme zwervers, of in een plantenbak of gewoon op 10cm afstand van jou. En soms kunnen ze hun spuug niet kwijt en vraag ik me dan af of ze hun snot weer doorslikken?
  • Dat mensen overal foto’s van maken (nou ben ik daar vaak ook schuldig aan als travelblogger). Dit heeft eigenlijk niks met China te maken, want het komt eigenlijk door Sociale Media (want heb je het niet gedeeld met je vrienden en familie, dan heb je het niet meegemaakt)
    en het gemak van fotograferen met je mobiel. Maar moeten jullie die selfiestick nou voor de mijn op eerlijke wjze bemachtigde plek voor de babypandas drukken? En wat doe je met die foto van jezelf met overleden ster uit de jaren ’50 op een billboard? just saying. Misschien moet ik mij er niet druk om maken, maar soms loop ik met een scheef gezicht voorbij.
  • Dat er zelfs in hostels hurktoiletten (zonder wc-papier) zijn. Ik weet het, ik weet het, het is een luxe dingetje, maar hoe fijn zou het zijn als je in je hotel terugkomt en gewoon op een wc-bril kunt zitten als je naar het toilet moet.
  • De drukte. Bij elke highlight in China moet je door de menigte. Het is gewoon MEGAdruk. En als precaution stonden mijn vriend en ik dan ook vooral heel vroeg op (helaas deden de lokale reizigers in China dat ook bij de meeste attracties) of deden we een hike naar een highlight om de drukke kabelbaante ontlopen omdat we weten dat de meeste reizigers point & shoot toerists zijn. Een term die ik heb bedacht om dit soort toeristen te omschrijven.

  • Dat kinderen op straat piezen. Ja hoor, staat daar weer een jongetje met een gat in z’n broek zodat ie makkelijk op straat kan piezen. In de Walmart (ja ik weet het, China loves Amerika) verschoonden ouders trouwens gewoon de poepluier van het kind op de grond van de speelgoedafdeling. Ik ben er met een boog omheen gelopen.
  • Dat er op de vreemdste plekken een Fast food keten te vinden is. Een manier om te ontdekken hoe toeristisch een stad in China is, is door te zoeken naar een MacDonalds (of een Starbucks). Grote tegenvallers in China zijn toch wel echt de Burger King voor een Pagoda en een MacDonalds boven op de berg in het Zhangjiajie National Park. Why China? Why?


Nou valt het allemaal wel mee hoor. Wij vinden China een bijzonder land en de meerderheid van de mensen, mooie mensen op. Op de meeste dagen gaat het prima, je raakt gewend aan de drukte, andere gewoontes en selfiesticks in your face :p.

Maar als ik een slechte dag heb mag ik mij dan even irriteren? (tot ergernis van mijn vriend want die heeft bijna nergens last van; het spugen vind hij wel smerig).

Ik vraag me ook wel eens af of ik niet gewoon oud wordt :P. Wat denk jij, heb ik een cultuuschok of niet?

Meer lezen over de Chinese cultuur? Dan raad ik deze artikelen ook aan: