Ik loop bijna levensloos met aan mijn ene arm een veel te groot board en in mijn andere hand mijn wetsuit, de duinen in tijdens één van mijn eerste surflessen. Mijn armen zijn te kort, de wind waait het board naar rechts. Maar niks kan mijn dag verpesten, vandaag ga ik weer surfen.

We starten met een korte theorietraining. Op onze boards oefenen we de techniek om jezelf om te duwen in cobrapositie. Daarna mogen we het water in. Ik herinner mij nog hoe ik schrok van de vinnen onder het board toen mijn board in Bali een aantal jaren terug, in de golven klapte. Toch ga ik vandaag zelfverzekerd het water in. We draaien ons board om, peddelen vooruit en pakken in cobrahouding een schuimgolf, makkie. Daarna leren we om te staan, na nog geen kwartier in het water te zijn geweest. En ook dan mogen we de koude Noord Atlantische zee weer in. Zolang je in het water blijft houdt je wetsuit je lekker warm, ik was verbaasd. Maar keer op keer opnieuw het frisse water in lijkt een uitdaging op zich te zijn naast het surfen, de angst voor haaien enzovoorts. “Wat doe ik mezelf nou weer aan” denk ik nog.

Direct na de eerste poging zet ik mijn rechtervoet voor en sta ik. Wat een adrenaline. Ik blijk een goofy foot rider te zijn. Je linkervoet voor is voor normale mensen. En ja hoor bij mij moet natuurlijk alles weer anders. Zo draag ik de leash van het board om mijn linkerenkel, omdat je voorste voet vrij moet zijn. Maar in plaats van mijn board links te dragen (voelt onnatuurlijk, omdat ik rechtshandig ben) draag ik die rechts. En ja ik struikel regelmatig over de leash, maar ik ben koppig. “Dan stap ik er maar overheen”.

Na 2 uur surfen ben ik kapot. Ik kan niet wachten tot morgen maar ik ben op. Alle spieren doen pijn, ik wrijf nog wat zand uit mijn haar en mijn enkel doet zeer omdat ik een wondje van de leash heb opgelopen. Ik heb me thuis afgevraagd hoe je 6 dagen achterelkaar surfen volhoudt als je mij bent. Thuis zit ik voornamelijk achter mijn computer. Maar ik ben verslaafd aan het surfen. De adrenaline die je voelt na elke golf en op je board blijven staan (of überhaupt staan) zorgt voor doorzettingsvermogen, zelfs als je bij elke poging jezelf als een walrus op je board weet te ploffen omdat je gewoon niet meer kan. Je lichaam zegt nee, je mind zegt “meer”! Als ik met mijn surfboard aan mijn rechterheup de zee inloop vergeet ik mijn diepe angst voor vissen en grote witte mensetende haaien. Bij elke golf die ik weet te pakken wil ik meer, dieper en hoger. Die momenten, dan weet je pas echt dat je een passie hebt gevonden, surfen.


P.s. superstocked door dit soort verhalen en nog niet een mening over mijn blog gegeven? Dan kan dat hier.