Ik schrijf deze blogpost in de trein terwijl ik afwisselend naar buiten gluur. Ik zie hoe de regen tegen de ramen aan slaat. Dan keur ik mijn surf video nog een laatste keer voordat ik die ga publiceren. Ik krijg heimwee.

Naar de zomerse temperaturen. Maar vooral krijg ik zin. Zin om beter te worden in surfen. Om mijn grenzen te verleggen. Mijn angst voor haaien opzij te zetten. Zin in de spierpijn in je buik de day after en zin in de vrijheid die het surfen je geeft. Ik weet niet wat het is. Maar elke meid die ik over het surfen, het snowboarden of over longboarden spreek, kent het: het is een verslaving. Je wilt steeds vaker, verder en dieper gaan. Je voelt je zo vrij als een vogel. Ik klik op ‘publiceer’. Dan kijk ik weer teleurgesteld naar buiten. Ik hoop stiekem dat jullie je ook even ergens anders bevinden bij het bekijken van deze korte surf video. En dat het wachten het waard was (nadat ik de trailer online had gezet). Ik ben nou eenmaal heel lui, maar vooral perfectionistisch.

Edit met Adobe Premiere Pro