We rijden het vliegveld van Lima uit.Op de weg naar het Air BnB hostel begin ik de zee te ruiken, zie ik de silhouetten van palmbomen en heuveltjes. Ik voel me dan net een kind in een candy store. Ik hou van de zee, het strand, palmbomen.
Het is zo gek om in de avond, in het donker, in een nieuw te ontdekken land aan te komen. Geen flauw idee van wat je te wachten staat. Hoe die silhouetten er in het daglicht uit zien. Als ik in bed duik, moet ik van mezelf slapen, om in het ritme van Peru te komen, anders stond deze beach girl al op het strand te dansen hell yeah.

De eerste dagen als ontdekkingsreiziger zocht ik naar die gekleurde huisjes in de heuvels, gespot op Pinterest. De kenners in Peru weten niet waar ik het over heb, ik ben bang dat ik ze niet ga vinden. De dagen die volgden brachten we vooral door in Lima stad. Aan de zee, in de nieuwe stad, in mijn favoriete wijk: Barranco en een avond bij de familie van de bruid. Zaterdagavond was de dag dat mijn vriendin Mariela (oorspronkelijk uit Peru) ging trouwen. Voor haar familie en de Katholieke kerk wilde ze graag  in Peru trouwen. De reden waarom ik naar Peru afreis. In eerste instantie zou ik niet naar Peru gaan omdat ik aan het sparen ben ja Evey, daar ben je ook zo goed in. Maar mijn ticket naar Peru koste uiteindelijk maar 475 euro(!) so, I couldn’t help myself. 
Zondag bezoeken we de oude stad. We belanden in een afgelegen straat, als  de enige toeristen. Een vies mannetje steekt z’n tong uit als ik hem niets vermoeden aankijk. Ik schrik. Maar als ik in de verste verte kijk zie ik een heuvel met gekleurde stipjes. Daar zijn die gekleurde huisjes.

Cusco

Maandag 4 mei. We vliegen naar Cusco met Peruvian Airlines. Cuzco (meestal als Cusco geschreven) is een stad in het zuidoosten van Peru. Voordat de stad in de 16e eeuw door de Spaanse conquistadores werd veroverd, was het de hoofdstad van het Rijk van de Inca. Mariela stamt af van de Inca’s. Voordat ze naar Lima verhuisde heeft ze jaren in Cuzco gewoond. Cuzco ligt op 3400 meter hoogte en als je het aan kan moet je elke gelegenheid pakken om de stad vanuit de omliggende heuvels te bekijken. Als je het aan kan… om de vijf tredes loop ik te hijgen, snakkend naar zuurstof. Het hoogte verschil heeft me in z’n houtgreep. Dat ik ook geen conditie heb, komen de anderen nooit achter ;-)

Machu Picchu

Dinsdag 5 mei. De hele nacht lag ik wakker. Met ook nog eens barstende koppijn stap ik toch uit het stapelbed. Ik ben blij dat we met z’n vieren in een kamer zitten. Bij hen kan ik me verrot voelen. Ik heb geen honger, hartkloppingen en ik ben moe. Ik heb hoogteziekte. Onze trein naar Machu Picchu (MaPi) vertrekt vandaag. En omdat we tickets voor MaPi ruim van te voren al in Nederland hadden geboekt en het niet bepaald een goedkoop ticket is, moet ik wel mee. Dit is waar ik zo naar uit heb gekeken, dit is voor mij Peru. In de taxi stoppen we een keer omdat ik moet overgeven. In de trein drink ik liters water, eet veel fruit en na een uur in de trein voel ik me stukken beter. Ik had even het gevoel dat ik een hartaanval of iets dergelijks zou krijgen de hypochonder.

We gaan van 3400 meter hoogte naar 2400 meter. Een reis door de jungle, die veranderd van de lage landen in de hoge landen. De temperatuur veranderd van heet naar nat. Tussen het mais spot ik af en toe een schim. Ik vraag me constant af wat de schimmen daar doen, wat ze denken, hoe ze elke dag heen en weer gaan, waar ze wonen, of ze iets anders dan mais eten.

We rijden aan één stuk door naar onze eerste stop om vervolgens rechtstreeks naar MaPi stad (ook wel Aguas Calientes genoemd) door te gaan. In de stad pakken we de bus, maar ik raad je aan om het stuk omhoog te lopen, dat scheelt je 22 dollar. Hier heb ik minder last van de hoogte.

MaPi is een prachtige locatie. Maar ik blijf zoeken naar die plek van de foto. Je weet wel welke. Eenmaal op die plek zie ik alleen maar mensen lopen. Ik hoop dat ze uit m’n foto verdwijnen. Zal ik ze er af shoppen? De hele middag lopen we door MaPi, naar de zonnetempel, door elke gang, langs hoge muren, in huisjes. Bijzonder.

Die avond overnachten we in Aguas Calientes. In een goedkoop hostel met een kitten. De kitten probeert onze kamer binnen te komen. Als we hem er niet in laten zien we de kitten even later op een bed in een andere kamer liggen. In een Nederlands hostel zou dat nooit OK zijn geweest. De dag erna vertrekken we weer naar Cuzco, met een tussenstop in Ollantaytambo, nog een plekje met eeuwenoude ruïnes. Heel bijzonder. We pakken de taxi voor nog geen 10 euro per persoon terug naar Cuzco, ruim 1,5 uur rijden.

De dagen die volgen besluit ik niet hoger te gaan dan 3400 meter. Elke trap is er één te veel. Nee, ik vermaak me wel in Cuszo. Mijn dagen vul ik met uitstapjes, winkelen en de avonden met pizza (heel Peruaans ;-), alternatieve tentjes én Pisco Sour cocktails. Wat een stad.

Maandag 11 mei. Ik vlieg terug naar Lima. En zodra we landen huren we een surfplank om bij zonsondergang van de zee te genieten. Geen angst voor haaien, de zee of golven, ik ben in m’n element. In ons hostel val ik met mijn kleding aan nog in slaap, moe van het surfen. Ik weet nog dat ik dacht “Ik moet m’n tanden poetsen”. De volgende ochtend word ik pas weer wakker en poets snel mijn tanden voordat we richting het vliegveld vertrekken.